அப்போது நேரம் இரவு பன்னிரண்டு மணியைத் தாண்டியிருக்கும். பாரிசின் பிரதான தெருவொன்றிலிருக்கும் பஸ் தரிப்பில் பஸ்சிற்காக காத்திருந்தேன்.

எனக்குச் சற்றுத் தூரத்தில் நின்று கொண்டிருப்பது நமது பையன்தான் என்பது தெரிந்தது. வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு போவதற்காக காத்திருக்கிறான் என்பது தெரிந்தது. சில நிமிடங்கள்தான் சென்றிருக்கும். ஒரு கறுப்பின இளைஞன் அவனை அணுகினான். இவன் சற்று அச்சத்துடன் இவனை பார்ப்பது தெரிந்தது. நேரம் என்ன? என்று அந்த கறுப்பின இளைஞன் நம்மவரிடம் கேட்பது எனக்கும் கேட்டது. அவன் பிரெஞ்சு மொழியில் கேட்டான்.
கேட்கும் போது இவருக்கு புரியவேண்டும் என்பதற்காகவே அவன் தனது கையைக்காட்டி கேட்டான்.
நம்மவர் நடுங்கியவாறு கையில் இருந்த மணிக்கூட்டை கழற்றி அவன் கையில் கொடுத்தார். நேரத்தைப் பார்த்து அதனை பிரெஞ்சு மொழியில் சொல்வது தெரியாததால் அப்படிச் செய்வதாக நினைத்தேன். ஆனால் கறுப்பின வாலிபனோ ஒன்றும் புரியாமல் கைகளை உயர்த்திக் காட்டிவிட்டு மணிக்கூட்டுடன் சென்றான்.

அருகில் நின்ற நான் என்ன நடக்கின்றது என்று புரியாமல் அவரருகில் சென்று 

- ஏன் தம்பி மணிக்கூட்டை கொடுத்தீர் - என்று கேட்டேன்.
- அண்ணே நீங்கள் தமிழா.. நான் உங்களைப் பாகிஸ்தான்காரன் என்டெல்லோ நினைச்சன்- என்றார்.
- ஏன் தம்பி ம..?- என்று மீண்டும் அவரிடம் கேட்டேன்.
- என்ன அண்ணே செய்யிறது அவன் கேக்கேக்கை குடுக்காட்டி அடிச்செல்லே போடுவான்- என்றார் அவர்.

எனக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது.

[வழி மூலம் - பாரிஸ் ஈழநாடு]